دا هم شهيدان وو؟؟؟

په کوئټه کې د اګست پر اتمه بريد وشو، د شپېته نه زيات ګلالي ځوانان وکيلان پکې ووژل شو، پته نشته چې بيا څه وشو او هغوي د خلکو د سترګو نه داسې پناه شو لکه چې هډو څه شوي نه وي بس دا خبره بيا بيا د څو ورځو پورې کېدله چې په عدالتي مېدان کې کوئټه ښار نيمه صدۍ وروستو لاړو ۔

بيا د اکتوبر مياشت راغله او هم دغه ښار وو، نيمه شپۀ وه ټول هېواد ويده وو خو که ويښ وو نو يواځې کوئټه ښار ۔ ولې ويښ وو ځکه چې بيا يې په ګلاليو ځوانانو خونړی بريد شوی وو خو دا بريد په داسې ځای شوی وو چې د پوليسو روزنيز مرکز وو، شاوخوا ۷۰۰ ځوانان پکې موجود وو، يواځې درې تنه ورغلل او د شپېته نه زيات ځوانان يې د تورو خاور لاندې کړل ۔

دوه ورځې تېرې شوې او د پاکستان په ميډيا د اسلام اباد بندېدو، په يو بل د درغلۍ تورونه لګېدو، د استعفا او تلاشۍ خبرونه خپرېدل پېل شو۔ کوئټه مظلوم ښار دی هغه د خلکو نه په دوه ورځو کې داسې هېر کړی شو لکه چې هډو څه شوي نه وي خو هغه د پښتو متل دی "تود هغه ځای وي  چې اور پرې بلېږي" او هم داسې وشوه بلکې هم داسې روانه ده ۔

دا هر څه وشو خو تر ټولو غمژنه خبره دا ده چې د پاکستاني چارواکو له خوا وژل شوو (شهيدانو) ته د درناوي ورکولو لړ کې هم امتيازي سلوک وشو ۔ هر چا به انځورونه کتلي وي چې څنګه د دې خاورې تنکي ځوانان په صندوقونو کې بند کړی شول او د سورليو د ګاډو دپاسه خپلو کورونو ته ولېږل شو ۔ دا هم هغه ځوانان وو چې په مستقبل کې به يې د دې خاورې ساتنه کوله او د پوليسو په محکمه کې به يې د دې بريد نه څو ورځې وروستو خپله دنده پېل کوله کومه چې ونه شوه ۔

د مړو د دې انځوريز نندارتون يو اړخ بل دی کوم چې په شهيدانو کې د توپير کېدلو منظر نور هم په  ډاګه کوي ۔

د دې بريد وروستو د پوځي او اېف سي چارواکو له اړخه عمليات پېل شو چې پکې د شبقدر سره تعلق لرونکی يو د ښکلې څهرې ګلالی ځوان کېپټن روح الله هم خپل فرض پوره کړۀ او د دې خاوري د بچو د بچ کولو دپاره يې د سر قرباني ورکړه ۔ روح الله (شهيد) اېس اېس جي (سپېشل سروسز ګروپ) کمانډو پوځي وو په يواځې تن يوې کوټې ته ورغلو او هلته موجود ځانمرګي بريد کوونکي دپاسه يې ورټوپ کړل ۔ ځان يې سره د هغه بريد کوونکي ووژلو خو په دغه کوټه کې موجود په لسګونو کسان يې بچ کړل ۔

بيا څه کېږي؟؟ هر څوک د هغه د بهادرۍ قصيدې وايي او پکار هم ده چې ووايي ځکه چې د هغه کوم فرض وو هغه يې په داسې شان سر ته ورسول چې نړۍ به يې ياد ساتي ۔ پلار يې وايي هغه پرې وياړ کوي او پکار هم ده ځکه چې د خپلې خاورې د ساتنې کوم څوګند چې دغه ګلالي ځوان پورته کړی وو هغه يې په نره سر ته ورسوو ۔

بل اړخ ته پام وکړئ، کېپټن روح الله د سرکاري او پوځي اعزاز سره خاورو ته سپارل کېږي، سلامي ورته هم ورکړی شوه کومه چې د هغه حق وو خو سوال دا دی چې ايا د شهيد کېدو دپاره کومه  پاليسي جوړه کړی شوې ده چې هغه به ارومرو پوځي وي؟؟

په ولسي کچ که څوک دا سوال نه شي راپورته کولی چې ولې د هغه ۶۱ ځوانانو سره لکه د پرديو سلوک وکړی شو نو دا څه نوې خبره نه ده؟ صوبايي حکومت ولې دغه شهيدانو ته په مړينه هم دومره سپک وکتل چې د هغوي مړي يې خپلو کورونو ته د رسولو دپاره کوم خصوصي ګاډی هم ورنه کړو ؟؟؟ دا خاوره، دا ادارې، دا حکومتونه، دا لويې لويې ودانۍ او دا لويې لويې کرسۍ د دې وطن د هر غريب او مالدار نه د ټېکس په نوم اخستل شوو پېسو د لارې چلول کېږي نو بيا ولې د يو سره يو رنګ او د بل سره بل رنګ سلوک کېږي؟؟

دا سوالونه به ځوابول وي که نن نه نو سبا، که سبا نه نو بله ورځ خو يوه ورځ به داسې راځي چې ولس به په دې هر څه پوهېږي او د ويرې دا څادر به غورځوي ځکه چې په دې وطن کې انسانان ټول برابر دي او د برابرۍ په بنياد د سلوک حق لري ۔ که داسې نه کېږي نو بيا ولس هم د هر قسمه ګام پورته کولو حق لري ۔

Read More

'د مزدور ابن مزدور قاتلان ورک دي'

د ۱۹۷۲م کال د اکتوبر په اتلسمه د دغه کارخانې کارکونکو احتجاج زور و نیولو. د ښار ټولو کارخانو د بندېز له ویرې د هغه وخت حکمرانانو دا فیصله وکړه چې د زور په استعمال به دغه احتجاج ختموي.

په اکتوبر ۱۹۷۲م کال کې د پاکستان په تر ټولو لوی اقتصادي ښار کې خواريکښو په زړو جامو کې د "مشين ټول فېکټري" نومي کارخانه کې د خپل حق لپاره احتجاج شورو کړې و. دغه د روژې میاشت وه.د مزدورانو غورځنګ په خپل جوبن کې و او هغه وخت د کراچۍ يوه لويه کارخانه چې د "داود کاټن مِل" په نوم يادېده او وروسته په څو برخو کې تقسيم شوه، هلته هم خواريکښو له خپلو ملګرو سره د ملاتړ لپاره علامتي احتجاج شروع کړ. دا د یو ساعت لپاره و چې وروسته بیا د ټولې ورځې په احتجاج ور واوښتېدو.

د ۱۹۷۲م کال د اکتوبر په اتلسمه د دغه کارخانې کارکونکو احتجاج زور و نیولو. د ښار ټولو کارخانو د بندېز له ویرې د هغه وخت حکمرانانو دا فیصله وکړه چې د زور په استعمال به دغه احتجاج ختموي.

د هغه وخت مزدروانو د يوه سازمان د اطلاعاتو سېکرېټري نذيرجان خان، چې دا وخت د پښتونخوا ملي عوامي ګوند د سيند څانګې مشر دی وايي، هغه کال تر سپېدو مخکې پوليسو او ملېشا ځواکونو د شا لخوا دېوالونه وغورځول او په مزدورانو يې يلغار جوړ کړ. د نذیر جان په خبره په هغه پېښه کې په سوونو غريب مزدوران د سرکار د ګوليو ښکار شول.

د دغو مزدورانو د مړو ژوبلو کره شمېر څلوردېرش کاله پس هم واضحه نه دی ۔ نذيرجان خان وايي چې دوي اوس هم يوازې دا ویلې شي چې په سلګونو کسانو ته مرګ ژوبله اوښتې وه. نوموړی وايي په هغه سهار د کارواۍ په وخت بجلي بنده کړل شوې وه او تر سپېدې مخکې ټول مړي او ژوبل کسان له دغه ځايه لیرې کړل شوي ول. دای وايي نه دی خبر چې دغه کسان چېرته یوړل شول.

په دې کې ځيني مړي د روغتون نه پټ په پټه خپلو خپلوانو له ځان سره يوړل او مزدوران وايي چې ډېرۍ یې چارواکو ورک کړل.

هغه وخت د پيپلزګوند بنسټ اېښودونکي ذوالفقارعلي بټو دور و. نوموړی د سوشلزم پلوي و او دا دعوه یې لرله چې د مزدورانو نماېندګي کوي ۔ خو د داؤد کاټن مِل او ګل احمد ټېکسټائل مِل واقعات اوس هم یو سوالیه نشان دې.

د سيند لېبر کورټ یا ((مزدورانو عدالت)) یو وکيل او پښتون ليکوال منان باچا د دغه پېښې په اړه وايي چې کله د کراچۍ په مشين ټول فېکټرۍ کې مزدورانو احتجاج پېل کړ نو هغه وخت په نورو کارخانو کې هم کارکوونکو له هغوی سره د يووالي لپاره علامتي کاربندېز شورو کړ ۔ خو وروستو چې د کارخانو مالکانو د یونین مشران نيول شورو کړل نو د دوي احتجاج هم حقيقي شکل واخستو او د کار دریو ډلو یا شفټونو په مکمله توګه د کاربندېز اعلان وکړ.

نوموړی وایي هم دغه لامل و چې د اکتوبر په اتلسمه سهار وختي دغه احتجاج په وينو پایته ورسېد.

منان باچا وايي چې په کراچۍ ښار کې مزدور تحريک دومره زورور و چې هلته هېڅ سرمايه دار مزدور ته سپک نه شو کتلی.خو د پخواني پوځي واکمن ضياالحق تر راتلو پس مذهبي انتهاپسندي او لسانيت دومره زيات شو چې دغه غورځنګونه په کمزورې کېدو شول او اخر یې زور ختم کړل شو.

د منان باچا په خبره د مزدور په نوم جوړو سرکاري يا غېرسرکاري ادارو د دغو مزدورانو لپاره هېڅ و نه کړل ځکه چې له زورورو سره کلي نه کېږي.

د ملاکنډ د سيمې یو شاعر "اقبال شاکر" وايي:

موږ ورسره هسې دا د پړي سر نيولی دی

نور که په ریښتيا شي کلی کور د زورورو وي

دا جينۍ به ولې د اسمان په ژۍ قدم نه ږدي

يوه چې ښايسته وي بله خور د زورورو وي

په ژوبل شوو مزدورانو کې ډېر اوس هم ژوندي دي چې پکې له دوه دریو سره زما ملاقات وشو. يو مشر خو په ذهني توګه بېخي لېونی شوی او له چا سره خبره کولو ته هم تيار نه دی.

دا يواځې پښتانه نه وو بلکې د هرې ژبې او هرې عقيدې خلک پکې وو خو د کمزورو خلکو اواز څوک هم نه اوري نو ځکه څلوردېرش کاله پس هم د دوي لپاره چا غږ نه دی پورته کړې ۔

دا ليک وړومبی په مشال رېډيو خپور شوی دی ۔ ۔ چې لنک يې دا دی

http://www.mashaalradio.com/a/28062691.html

Read More

د ځناورو بادشاهي ده په دې ښار کښې

د پېښور ښار د ګلونو ښار وو، د پېښور ښار د ښکلاګانو ښار وو، د پېښور ښار د تاريخونو ښار وو، د پېښور ښار د يادګارونو ښارو وو، دا ښار د قربانو ښار وو، دا ښار د ازادۍ د مبارزانو د مبارزې مرکز پاتې شوے، دا ښار دومره خونړے څنګه شو؟ نن په پېښور ښار د قيامت سېورے تېر شوے، که څوک يې مني او کنه خو د ډېرو لپاره دا قيامت وو، يو بې ضرره مخلوق چې تر اوسه يې چا ته زيان نه دے رسولے هغه په داسې ډول وژلې کېږي لکه چې هډو انسانان نه وي ۔

عليشا يواځې وړومبے نرښځے نه دے چې دې ظالمانو په ګولو سورے سورے کړو، دا مرګ د يو انسان مرګ نه دے، دا د انسانيت مرګ دے ۔ يه ظالمانو دا خو داسې انسانان دي چې د ښېرو نه بغېر تاسو ته څه وئيلے هم نه شي، لاړ شئ وګورئ چې دوي څنګه ژوند کوي، دا د دوي خوښه نه ده، دوي که څه بد کار هم کوي نو د دې په شا د دوي څه قصور دے ؟ دا ملک دوي ته د انسانانو په نظر ګوري؟ که ښوونځي ته ځي نو هم ورپسې تاسو خاندئ، که چرته کار روزګار کوي نو هم څه لونډان پسې د شا نه شپېلي وهي او صرف د خپل جنسي هوس سامان يې ګڼي ، که چرته د دغه جنسي هوس د پوره کولو نه انکار کوي نو د چارسدې قيصه به لا د چا هېره نه وي چې يو پوليس له وجې د دغه مخلوق يو غړي خپل ځان هم د هغه پوليس په تماچه وويشتو، څه وشو د هغه پوليس سره؟ د عليشا نه مخکښې هم څلور څلوېښت نور وژلې شوي د کوم يو قاتل په دار کړے شوے دے؟ که يو په دار شو د بل هيڅ يو تن به دا جرات نه وي چې دوي ته په کږه سترګه وګوري ۔

خو افسوس چې په دې وطن کښې په رښتيا د ځناورو بادشاهي ښکاري، نه خو پوليس دوي ته انصاف ورکوي، انصاف خو پرېږده چې ورته د انسان په سترګه نه ګوري، د عليشا د مرګ ذمه وار يواځې هغه ظالم نه دے چا چې په ګولو هغه سورے سورے کړو، د دې وژنې ذمه واره دا بې حسه ټولنه ده چې د لوے څښتن دا بنديان انسانان نه بلکې د خپلې وقتي خوشحالۍ او جنسي هوس د پوره کولو سامان ګڼي، په ودونو کښې يې ګډوي، که سوال غواړي نو ورته سپورې ستغې وايي او که چرته د شپې چا له لاړ شي نو بيا ورسره هغه عمل کوي چې څه يې خوښ وي ۔

دوي خو که ګډا کوي نو مجبوري يې ده ځکه چې دوي هم خېټه لري، که ګډا نه کوي نو رزق به څنګه پېدا کوي؟ چرته داسې څوک نر شتۀ چې دوي ته نوکري ورکړي؟ ولې دوي نه غواړي چې په عزت سره ژوند تېر کړي؟ دا خو هغه مخلوق دے چې نه يې خپلې کورنۍ مني او نه يې دا ټولنه، بس په يواځې د يوې کوټې دننه په ژوند کولو مجبوره دي ۔ د دې ګنهګار څوک دي؟ هغه ذات چې دوي يې پېدا کړي او که نه هغه څوک چې دوي ته د انسان په سترګه نه ګوري؟

که روغتون ته ځي نو نه يې د سړو په کوټه کښې څوک پرېږدي او نه يې د ښځو په کوټه کښې ؟ دوي که وژاړي نو چا ته وژاړي؟ داسې محسوسېږي چې خداے هم د دوي نشته، که وې نود خپلو بندګانو په زړونو کښې به يې د دې خلکو لپاره څه لږ ډېر عزت خو پېدا کړے وې ۔

اے د درغلۍ چغو وهونکو، اے د جمهوريت دعوې کوونکو، اے د اسلامي نظام راوستونکو، اے د کرپشن په ضد مهم چلوونکو، اے د قامي تشخص لپاره جنګېدونکو، اے د د دې وطن د ساتنې دعوې کوونکو، اے د وطن پرستۍ چغې وهونکو، اے د وطن جوړوونکو تاسو سره د عليشا د مرګ جواز شتۀ؟ تاسو سره د هغه ښېرو جواب شتۀ چې نن نرښځو تاسو ته کړي دي چې خداے دې د دوي په کورنۍ کښې زمونږ په شان څوک پيدا کړي، شتۀ څوک داسې چې د عليشا په قبر ودرېږي او ورته په چغو چغو ووايي چې بس دا اخري وو د دې نه پس به دې مخلوق ته څوک په سپکه يا په کږه سترګه نه ګوري، شتۀ داسې څوک چې د عليشا قاتلان په رڼا ورځ په باچاخان چوک کښې پانسي کړي؟ شتۀ داسې څوک ؟ شتۀ؟ شتۀ ۔ ۔ ۔ ۔ ۔ ۔ ۔ ۔ ۔ ۔ ۔ ۔ ۔ ۔ ۔ ۔ نۀ نشته او نه به پېدا شي ځکه چې سياسي ګټې نه لري

Read More

د شاعرۍ نړيواله ورځ او پښتانه شاعران

زۀ په دې کښې هېڅ شرم نه محسوسووم چې د نن پورې ما ته دا معلومه نه وه چې يويشتم مارچ هر کال د ”شاعرۍ نړيواله ورځ“ په توګه نمانځل کېږي خو زما په خيال لکه زما به ترې ډېر شاعران (په خصوصي توګه پښتانه شاعران) نه وي خبر چې د شاعرۍ لپاره هم په نړيواله توګه يوه ورځ مخصوص کړې شوې ده ۔ د خوشحالۍ خبره ده چې نړۍ د شاعرانو قدر کوي او دومره په درنه سترګه ورته ګوري خو د فکر او افسوس خبره دا ده چې پښتون قام لا تر دې دمه شاعرانو ته ”وزګار خېل“ وائي ۔ بيا سوچ کووم چې دا څه عجبه نه ده که پښتون شاعر يا شاعرې ته سپک ګوري ځکه چې هغه نه خو منطق مني او نه دليل ۔

          بيا هم پښتون شاعر ځان له زړۀ خوري، کله ټوله ټوله شپۀ ويښ وي او د زړۀ ټوله غصه په قلم وباسي، بيا چې کله قلم ستړے کړي نو خپله ئې هم د زړۀ زور ختم وي خو ورسره د شپې د تيارې زور هم ختم وي او اکثر سحر ويده شي لکه اباسين صېب چې وائي :

          په سترغلو کښې مې پړسوب راشي
          نمر چې راوخېژي نو خوب راشي

شاعران د قام سترګې وي نو ځکه خو چې ټول قام ويده وي دوي ويښ شي او غواړي چې خپل دغه ويده قام د قلم د لارې راويښ کړي ۔ د اميرکروړ بابا نه واخله تر خوشحال، رحمان، حمزه، قلندر او ننني شاعرانو پورې زياتره هم په دې هڅه کښې دي چې خپل ليکونه په خپلو پېسو چاپ کړي او بيا ئې پښتنو ته ويړيا ډالۍ کړي ځکه چې په پېسو هيڅوک د پښتو کتاب نه اخلي ۔ خو بيا هم اکثر پښتانه شاعران يا ليکوالان چې خپل کتاب پښتنو ته ورکړي نو يا خو ئې ترې په نه زړۀ واخلي او يا ئې وغورځوي او د ځان سره پکښې دا هم ووائي چې ”ځه مړه دا وزګار دے، د پښتو کتاب هم لا څوک ګوري“ ۔ ځکه خو ما پخپله ډېر ډالۍ شوي کتابونه د سړکونو په غاړه يا په کتابي مېلو کښې کتلي دي ۔

          په دې کښې يواځې پښتون لوستونکے ګنهګار نه دے بلکې ليکوال هم پکښې برابر شريک دے ځکه چې لا هم په پښتو کښې هغه موضوعات نه دي کارول شوي کوم ته چې په نړيواله توګه هر يو لوستونکے اړتيا لري او يا د هغې لپاره د نورو ژبو کتابونه ګوري ۔ دا هم په خپل ځاے سمه خبره ده خو د دې لپاره هم اول دومره زده کړه پکار ده چې په نورو ژبو پښتون پوهه شي، بيا ئې ولولي او خپلې ژبې ته ئې واړوي ۔ که ژباړي ئې نه نو بيا په دغه مېدانونو کښې دومره تعليم ضروري دے چې د خپل ذهن اختراع وکړي ۔

          د شاعرۍ د نړيوالې ورځې په مناسبت بايد دا خبره هم وشي چې د پښتو په شاعرۍ کښې څه دي؟ نن د پښتو شاعري په کوم ډګر ولاړه ده او کوم اړخ ته روانه ده ؟ د امير کروړ بابا نه واخله تر حمزه بابا، بيا قلندر مومند، سېف الرحمان سليم، همېش خليل، صاحب شاه صابر او رحمت شاه سائل پورې که مونږ خبره وکړو نو ټولو د وطن د مينې سندرې وئيلي، خلکو ته ئې يو پېغام ورکړے خو دغه ملي سرودونه څومره پښتنو ته رسېدلي؟ او څومره پښتانه دغه خوښوي؟ څومره پښتانه خپل دغه شاعران پېژني او ورته احترام لري؟ دا بحث بې فائدې ځکه دے چې يوې خاصې ټولنې دغه ټول که نه وي نو د نن دور د شاعرانو پشمول په دغو کښې زياتره د وطن او خاورې د غدار په توګه پېژندلي، که غدار نه وي نو کم ازکم د دين (اسلام) خلاف ئې ضرور پېژني خو د وطن، خاورې، ژبې او کلتور د امين په توګه ډېر کم پښتانه (ځوانان او پېغلې) نن هم دغه شاعران نه پېژني ۔ خو حکيم خان بونېرے، لقمان شينواري يا د خودکشه دهماکې، سترګې مې برغې تماچې دي، سمه پتاسه ئې جينۍ، سمه امرسه ئې جينۍ او داسې ډېرو شعرونو چې په نن دور کښې پښتو شاعرۍ ته کوم زيان رسولے په هغې هېڅوک خبرې نه کوي ۔ ولې ئې نه کوي دا خو به د پښتو ستر ليکوالان ځواب کړي ځکه چې زما غوندې د ادب يو وړوکے او نوخېزه زده کوونکے د دوي په مخکښې خُله هم نه شي پرانستے نو د پښتو د تباهۍ پوښتنه به ترې څوک وکړي ۔

          د دې نه ورته يوه بله مهمه بلکې تر ټولو مهمه خبره دا ده چې پښتو که په حقيقت کښې وکتلے شي نو يواځې هغه چا له لوستل ورځي چې ورسره څه علاقه لري يعنې يا خو ئې زده کوونکي وي ، يا ليکونکي او يا ښوونکي وي ۔ بلکې داسې ډېر ښوونکي مې هم ليدلي چې وائي د پښتو نوې املا مو نه ده خوښه ځکه چې مونږ پرې نه پوهېږو او پښتو ئې ګرانه کړې ده ۔ د دې پر شا څه کيدے شي، څوک کېدے شي؟ د يهودو او نصاراؤ سازش يا زمونږ د خپلې ژبې نه لرې والے ؟ په حقيقي معنو کښې لا هم مونږ ته ډېر کار پروت دے او هم د دغه کار لپاره د نن ځوان کُول بايد دا خبره محسوسه کړي چې په نړيوال کچ که د مورنيو ژبو نړيواله ورځ نمانځل کېږي او که د شاعرۍ نړيواله ورځ، نو دا هر څه زمونږ دپاره لا نه دي ځکه چې نه خو مونږ د مورنۍ ژبې حق ادا کړے او نه مو لا د شاعرانو پېغامونو ته احترام لرلے ۔ که مونږ نن د پښتون په حېث سوچ وکړو نو د بدقسمتۍ نه هېڅ يو تن دې ته تيار نه دے چې پښتو زدۀ کړي، پښتو کښې سبق ووائي او پښتو نورو ته ورسوي ځکه چې ورته پکښې هېڅ معاشي ګټه نه ښکاري ۔ دا معاشي ګټه به څنګه راځي؟ په سياسي کچ خو دا ممکن ځکه نه ده چې په پښتونخوا کښې پينځه کال هغه خلکو هم حکومت وکړو چا چې د پښتو او پښتونولۍ په نوم د خلکو نه ووټونه واخستل خو پښتو ئې په ائيني توګه يا د اسمبلۍ د لارې لازمي ونه ګرځوله ۔ او د نن د صوبې د مشرانو نه خو به ګيله نه کوو ځکه چې د هغوي په مخکښې څوک د پښتو خبره کوي نو په سر کښې ئې ډز کېږي ۔

          سوال دا دے چې د پښتو ژبې او ادب لپاره ډېر خلک کار کوي خو پښتو لکه څنګه چې د خوشحال خان خټک په دور کښې بکره پرته وه هم هغه شان لا اوس هم بکره پرته ده ۔ نه خو ئې ځوان خپلوي او نه پېغله، او يا پېغلو ته په دې وطن کښې دا حق نشته چې د پښتو ادب ، ژبې يا شاعرۍ لپاره خپل توان وکاروي ۔ د بدقسمتۍ نه د پښتو ادب پشمول د نړۍ په ادب کښې د ښځو کردار د نيشت برابر دے او هغه د زېتون بانو بي بي خبره چې ښځه که د مشرق ده او که د مغرب لا هم محکومه ده، خپل حق ورته نه ملاوېږي نو څوک به ترې څنګه دا ګيله وکړي چې د ادب لپاره خپل کردار نه ترسره کوي ۔

          ما څه وليکل او څه مې ليکل غوښتل په دې زۀ نه پوهېږم خو د شاعرۍ د نړيوالې ورځې په مناسبت يو وارې بيا دا خواست کووم چې دا ژبه د هر پښتون ژبه ده ، د دې زدۀ کول په هر پښتون (ځوان او پېغله) لکه د عبادت فرض دي ځکه چې هم دا زمونږ پېژندګلو ده او که چرته دا ژبه نه وي نو نه به مونږ پښتانه پاتې شو او نه به مو څوک د نړۍ په تاريخ کښې ياد وساتي ځکه چې ژوندي قامونه خپله ژبه ژوندۍ ساتي ۔

Read More